Το καρμίνι ενός κρίνου.

 Περιπλανώμενος στη μοναξιά

με τα φτερά της σιωπής 

να μεταφέρουν τα μυστικά μου,

οι επιθυμίες μου,

προσκολλημένες σε σένα 

σαν καπνός θυμιάματος.

Ο χτύπος της καρδιάς αποσιωπάται

όταν περιπλανιέται στις χίμαιρες.

Και ο ασταμάτητος σάλος

ενός σιωπηλού χειρόγραφου, 

που ήδη χαλαρώνει τους ανέμους,

που βρυχώνται και διαλύονται

ανάμεσα στα χέρια μου 

που κοιμούνται

αρπάζοντας τις λύπες μου, 

τις ξεσκίζει από το πνεύμα μου

βάφοντας τις φλέβες τους κόκκινες,

με τα αποστάγματα της ψυχής

και το καρμίνι ενός κρίνου.

Ζ ω ή.

 Γυμνή έρχεται η νύχτα

των φαντασμάτων και της μνήμης

εκεί που οι λέξεις δεν μπορούν

να γεφυρώσουν το χάσμα.

Εκεί που ο γκιώνης θρηνεί.

Όταν τα χείλη της λήθης μας θυμούνται

τότε εσύ και εγώ θα είμαστε

φιλιά από άλλους εραστές,

στην παραλία όπου ξεχάσαμε το σώμα μας.

Ζωή, ήπιαμε σαν παιχνίδι

στα χείλη της νύχτας,

σαν ένα φιλί που άρπαξε

και που ξετυλίγει την ημέρα,

με τόση βιασύνη

όσο το αίμα που κυλούσε στις φλέβες μας.

Ζωή, που ήταν πάντα εκεί,

πίσω από όνειρα και χίμαιρες,

αλλά ήταν σιωπηλή

και αφού μας είδε,

κορόιδεψε , τις αδεξιότητες

και τους φόβους μας.

Ζωή, που δεν σταματά να συμβαίνει

και που μας στερεί τον χρόνο να ζήσουμε

και να προσπαθήσουμε να τον καταλάβουμε.

Ζωή, που δεν είχε έρθει

και ξαφνικά, είχε φύγει.

Θα κρυφτώ στη σιωπή.

 Θα κρυφτώ στη σιωπή

για να μην νιώσω τον χρόνο,

και θα σβήσω με τα δάκρυά μου

το απόλυτο κενό σου 

θα κοιμηθώ στη μνήμη σου

για να ονειρευτώ ότι σε έχω

για να δώσω στη δική μου ζωή

λίγη ελπίδα.

Σε εκείνες τις σκοτεινές νύχτες

χωρίς φεγγάρι

το άρωμα σου ανάμεσα στις αναμνήσεις

θολώνει τα μαραμένα αποτυπώματα

εκεί που η φωνή σου έχει σιωπήσει.

Πρέπει στο τέλος κάθε ημέρας,

να σχεδιάσω νέες διαδρομές

στο μετάξι του μαξιλαριού μου.

αναζητώντας το ακριβές σχέδιο

χωρίς να παρατηρήσω το πέρασμα

της νιότης, της λογικής,

της αγάπης και του πάθους

σε αναζήτηση φαντασιώσεων

για να βρω την ψευδαίσθηση

ότι υπάρχεις.

Ασημένιες ίνες του φεγγαριού.

 Γέμισες όλη μου τη ζωή

με ψευδαίσθηση,

πήρες το κορμί μου 

ελέγχοντας τις αισθήσεις μου

και η ψυχή μου μένει άφωνη.

Η σιωπή του κενού 

κάλυψε τα μάτια μου

με το πέπλο των αμφιβολιών.

Θα σώσω τα όνειρά μου

στις εσοχές του μυαλού μου

και τα χέρια μου σαν δύο φτερά

θα με προστατέψουν από την εγκατάλειψή σου.

Η μοναξιά κλαίει όταν αντανακλάται

στο σπασμένο καθρέφτη

των αναμνήσεών σου,

και η θλίψη υφαίνει

εύθραυστες ελπίδες.

Οι ψευδαισθήσεις του αύριο

ψεύδονται χαμένες,

μετατρέποντας τη μοίρα μου 

σε δάκρυα και πόνο.

Η μνήμη μου με γδύνει

με το άγγιγμα της σιωπής

η φωνή σου επιστρέφει 

τους παραμορφωμένους ρυθμούς

των οραμάτων μου.

Σε ζωγραφίζω στις σκιές

και βρίσκω τη ζεστασιά σου

στον νυχτερινό αναστεναγμό.

Ασημένιες ίνες του φεγγαριού

χαζεύουν τα παράθυρά μου

Η επιθυμία γίνεται ήρεμη,

και αποκοιμιούνται οι ψυχές μας.

Ψίθυροι του Ανέμου.

 Μια άλλη μέρα τελειώνει

και ένα μαχαίρι τρυπάει 

τους ψίθυρους του ανέμου, των λέξεων

που λένε τα φύλλα σιωπηλά.

Σε εκείνο το ανήμπορο δάκρυ

που ξεφεύγει σιωπηλά,

σε εκείνο το μυστικό δάκρυ

που μένει στο μάγουλο,

ο χαμένος, ο αγνοημένος,

αυτός που δεν ξέρει αν έχει αύριο

Σε αυτό, αποδίδω φόρο τιμής.

Τη μοναξιά την κάνουν πάντα άλλοι,

αυτοί που υπόσχονται ότι θα είναι εκεί 

και μετά φεύγουν. 

Οι φράσεις που λέγονται σε στιγμές

θολωμένου πάθους, 

μετατρέπονται σε σκόνη 

όταν η μονοτονία περνά μέσα τους. 

Το πέρασμα του χρόνου είναι αμείλικτο, 

όλα φθείρονται, δεν υπάρχει αγάπη που επιβιώνει από μια τέτοια δύναμη καταστροφής. Μέσα στο ανθρώπινο πνεύμα πάντα ο προδομένος είναι ο εαυτός μας. 

Παραμελεί τη διαίσθησή του, 

ξεχνά τα δρομολόγιά του, 

αθετεί τον λόγο του. Πρέπει να το αποδεχτείς. Κάθε λέξη είναι κούφια, ψευδή. 

Η αγάπη δεν ήταν ποτέ το θεμέλιο της αλήθειας. Αναπτύσσεται σε ψευδαισθήσεις εκεί που 

ο χρόνος αποχρωματίζεται.

Δεν θυμάμαι.

 Δεν θυμάμαι το χρώμα της χαράς

μόνο τη σιωπή της νύχτας

να ξεθωριάζει στις σκιές

φυγαδεύοντας τα εφήμερα 

σε ένα δάκρυ που κοιμάται.

Δεν θυμάμαι μια ανατολή

μόνο το χτύπημα 

ενός παγωμένου ρολογιού,

και το κάψιμο της βροχής 

να χτυπάει το πρόσωπό μου,

τις πληγές της νοσταλγίας μου.

Δεν θυμάμαι τη γεύση της τρυφερότητας

μόνο αυτό το διψασμένο όραμα 

κλέβοντας τις χαμένες μου επιθυμίες,

και οι ετοιμοθάνατοι στίχοι έρημοι

στους μαραμένους πάπυρους της ψυχής μου.

Δεν θυμάμαι την αρετή ενός συναισθήματος,

μόνο απροσεξία και δόλο,

τις κραυγές μας που τραβάει ο άνεμος

και η έρημη ματιά της αγάπης

θυσιάζοντας την εύθραυστη ελπίδα μου.

Δεν θυμάμαι την αύρα ενός βλέμματος

μόνο την αιώνια έκλειψη της λαχτάρας μου,

τα άψογα φτερά των ονείρων μου

λερωμένα από τη σκληρότητα της λήθης,

και το σκοτεινό ψέμα μιας υπόσχεσης.

Χθες κάναμε απλά σιωπή.

 Γύρω μας ένας διχασμένος χρόνος

λέξεις χτυπήματα που απειλούν

την πτώση μας.

Θραύσματα μνήμης διεσπαρμένα.

Πληγωμένα περιστέρια

ανάμεσα σε αιμοσταγείς λύκους

ανάμεσα από σκυφτές ανάσες

στην αναμονή της συμφωνίας

των σιωπηλών δέντρων.

Χθες κάναμε απλά σιωπή.

Σήμερα την λιθοβολούμε.

Αύριο την κάνουμε κτήμα μας.

Το σκοτάδι και η τέφρα κρύβει ένα όνομα

ένα παιδί που ήθελε να γίνει άγγελος

αλλά σήμερα κατέληξε στους βοσκότοπους

της λήθης.

Χθες απλά ήμασταν ένα παρελθόν χωρίς τοπίο

ένα παλιό διάλειμμα.

Μια νύχτα, μια στιγμή

και πέρα μακριά αδειάζουν οι κραυγές.

Σβησμένες σιωπές.

 Δύσβατο το μονοπάτι στην άκρη της μνήμης.

Χαμένα σώματα

σε ανώνυμες μέρες

μαραμένες νύχτες

στην μέση της ομίχλης.

Το φως αργυρό γκρι μέσα στις σκιές

αψηφά την φωτεινότητα του

ηλιοβασιλέματος.

Αυτή η σιωπή μας είναι φτιαγμένη

από ατσάλι.

Από αφρό, αλάτι και φωτιά.

Η σκιά μιας άλλης φωνής

αντηχεί στην μνήμη

μια συνενοχή και κενή αδράνεια.

Αυτή η απουσία φωνής

είναι μια χούφτα από αποδράσεις.

Σβησμένες σιωπές.

Μια σκιά από τις πράξεις μας.

Απόντες ήχοι των βημάτων μας

και των κλεφτών παρουσιών.

Σύννεφα σέρνουν μια ανώνυμη σιωπή

νυχτώνει και ονειρεύομαι μια ακόμα 

ανατολή του ήλιου μέσα σου...

Αφαίρεση του Χθες.

 Κρύβω τη σκιά μου στη σκιά σου

να αγνοήσω την υποψία,

και να μην πεθάνει αγκυροβολημένη

σε ένα παρελθόν στην κόλαση

ξυπόλυτη ψάχνοντας το "είναι" της.

Να μην υφανθεί με την απουσία

και τα κομμάτια του φόβου 

να αφαιρέσει το χθες,

και να διώξει μακριά 

το βάρος αυτού που έχει ζήσει,

αφήνοντας το παρελθόν αγκυροβολημένο

στον τοίχο της λήθης.

Κρύβω τη σκιά μου στη σκιά σου

για να κρύψω τις αυταπάτες μου

να πιάσουν τα κοίλα όνειρα

και θρυμματίζω τον φόβο,

να διαλύσει τα σύννεφα

για να μπορέσω να φιλήσω τον ουρανό

και πάλι.

Άηχα ίχνη αναπνοής και στάχτης.

 Μια στιγμή μπορεί να είναι αρκετή

να χαράξει το μονοπάτι

στο ρολόι της ύπαρξής μας

εκεί που βρέχει απουσίες

σπασμένες φωνές

πληγωμένες ψυχές

στη μοναξιά της μήτρας.

Καμένες ώρες πέρασαν

μέσα από τυφλά μάτια.

Θόρυβοι που κρύβουν το κενό

παιδιά με θάνατο στα μάτια.

Και παντού διάχυτο ένα διαφανές αίμα

των ψυχών που αιμορραγούν

στην σκιά ενός θεού που παρακολουθεί

ασταθής

και απολαμβάνει αθόρυβα την ήττα του.

Η πληγή των σωμάτων

η τελευταία φωτιά που καίει τη συνείδηση

και ο ίλιγγος χάθηκε στην απέραντη σιωπή.

Και όσοι επιστρέφουν βρίσκουν τα βήματα

τα άηχα ίχνη της αναπνοής και της στάχτης.

Ακατοίκητη σιωπή.

 Η αλήθεια χάθηκε.

ανάμεσα σε σκιώδεις γωνίες.

και σχισμένες σιλουέτες.

Εδώ η θλίψη ήρθε νωρίς

το γκρι ανθίζει.

Δειλές μεταφορές,

λέξεις κρυμμένες σε μια μοναχική γωνιά.

Πονετικές σιωπές

που παρέμειναν σιωπηλές.

Ξανά από τις στάχτες γεννιέται μια μέρα,

από δάκρυα μεγαλώνει η ζωή.

Μέρα και νύχτα ακολουθούμε 

ο ένας τον άλλον με μια κραυγή 

που τα αυτιά μου δεν μπορούν να αντιληφθούν. 

Η πόλη, 

γεμάτη διαλείποντα φώτα, 

βασανισμένες κραυγές, αθετήσεις υποσχέσεων.

Σταγόνες φωτός διέσχισαν την ψυχή μου

εκεί που ανθρώπινα σκέλεθρα μοιράζονται

την τελευταία στιγμή της νύχτας.

Ένα παραληρηματικό τσίρκο

που με πήγαινε στα βαθύτερα επίπεδα της ανθρώπινης κατάθλιψης.

Όλα  πονάνε

σε αυτό το

μαρτύριο του αποχαιρετισμού

εκεί που 

η παγωμένη φωτιά είναι νοσταλγία.

Μια φλόγα που αναζωπυρώθηκε από μια ακατοίκητη σιωπή, 

εκεί που οι στάχτες της ζωής πετούν με τον άνεμο...

Άγγελοι της αθωότητας.

 Πολυετή δέντρα,

φύλακες της σιωπής.

Άπλωσαν τα ανοιχτά τους χέρια,

μαζεύουν τα παλιά φύλλα του χρόνου,

τις ανώνυμες θλίψεις,

ξερά δάκρυα

και όνειρα χαμένα στο τραγούδι του ανέμου.

Έχουν σχηματίσει μια πυρά, η οποία ανεβαίνει στο σύμπαν

να είναι προσευχή και περιστέρι επιστροφής.

Κοπάδι πουλιών, χαϊδεύουν το ηλιοβασίλεμα.

Άγγελοι της αθωότητας, 

χρωματίζοντας το μπλε σταχτί γκρι.

Μοναχοί, αλχημιστές της ερήμου και της μοναξιάς.

παρακολουθούν την πτήση της αμφιβολίας, 

το κοίλωμα της δυσπιστίας

και το δηλητήριο της μανίας.

Σπρώχνουν, παίρνουν θήραμα,

Λευκά σύννεφα, μάγοι της φαντασίας.

Στρατιώτες του ανέμου, οικοδόμοι της ειρήνης.

Διαισθάνονται τη λέξη που πονάει

τον κεραυνό που χτυπά,

το βέλος που κυνηγά

και τη σφαίρα που σκοτώνει.

Χρόνος Αναμονής.

 Οι ξεχασμένες στιγμές 

του χθες που έχει ήδη φύγει,

ζουν ακόμα και σήμερα

από τα αργά μου πρωινά

στο κενό του τίποτα,

είναι απλοί φόβοι που σπάνε

τις σκουριασμένες αλυσίδες

της σιωπής.

Είμαι εκεί για να ψάξω

ένα ξεπερασμένο φιλί

ένα άνυδρο χάδι

που έχει αποκοιμηθεί,

στα φτερά της αίσθησης

που με ενθαρρύνει να περπατήσω,

ακολουθώντας με ενθουσιασμό,

αυτά τα κουρασμένα ίχνη

που σηματοδοτούν τον λαβύρινθο

των χαμένων μου ονείρων.

Σαν φτερά σιωπής που μεταφέρουν 

τα μυστικά μου, οι ήλιοι μου,

οι επιθυμίες μου, οι τύψεις μου έχουν ήδη φύγει,

τυλίγοντας εδώ στην ψυχή μου τη στάχτη ενός κακού ονείρου,

Κατευθύνονται προς το πουθενά, 

παρακαλώντας για παρηγοριά και συγχώρεση

σε χρόνους μιας αναμονής

και χρόνους μιας απόρριψης.

Πέτρινες στιγμές...

 Εκεί στην αναμονή των μυστικών σου επιθυμιών

στην πόρτα της λήθης

έρχομαι από την πέτρινη στιγμή 

την ώρα της ζύμωσης 

των ακατάληπτων εννοιών.

Καταφεύγω σε σένα.

Ανάμεσα στην ίριδα της φωτιάς

που λιώνει τον πόνο των μονομαχιών μου.

Η αλλαγή στη μνήμη των πραγμάτων

Η συστροφή που αλλάζει τις στιγμές

Έγινα ένα φτερούγισμα

μια σπίθα που φυτρώνει 

από το χτύπημα των λίθων.

Και εσύ έγινες η Αγάπη,

η συνέχεια του δυνατού

η ηχώ των κόσμων, 

που ακούγονται στην ψυχή μου,

όπως η μουσική που ερμηνεύει το φως

ή την ευτυχία στις πινελιές μας

ή το κομμάτι του ονείρου, με αυτήν την υποκειμενική ταχύτητα,

που είναι η συνείδηση που τραγουδά,

η ταχύτητα που αναδύεται από το έρεβος.

Έγινες η ένωση δύο γραμμών που αγκαλιάζουν

το πιθανό τμήμα της πρώτης επαφής,

γιατί ήταν τα πάντα και επέμενες να με βρεις

στον ιερό κρίκο των αιώνων

ή στο παιχνίδι που σπάει τα αστέρια

σε μια άπειρη διαδικασία ανεπανάληπτων εμπειριών

που διατηρεί τη σεμνότητα του ρομαντικού.

Τα πέταλα της λήθης.

 Ξυπόλητα χάδια

απογυμνωμένα φιλιά

κενές αγκαλιές

λαχτάρα για λευκά όνειρα.

Η νύχτα αποκοιμιέται

και ένα κολιέ με πορφυρές ανατολές

ακολουθώντας την ηχώ του ανέμου

και δεν χτυπούν τον ήχο

της φωνής σου που έχει χαθεί,

μα βρίσκουν μόνο

τις στάχτες της λήθης.

Η ελπίδα νικήθηκε

φεύγει σιωπηλά,

ρίχνει τις σκιές της

παγώνει σε μια στιγμή 

τη ουτοπία μιας στιγμής

ενώ κατευθύνει τη νοσταλγία,

εκεί που η ψυχή δεν ονειρεύεται πια

εκεί που η ελπίδα εγκαταλείφθηκε

οι υποσχέσεις δεν τηρήθηκαν

και ο σταυρός της κούρασης μας

στη λήθη χαμένος.

Η αλήθεια που κλαίει απουσιάζει

η αγάπη πνίγεται ανάμεσα στα πέταλα της λήθης

και η ψευδαίσθηση 

δαγκώνει το χαμένο χθες.

Σφραγίδα καυτών αναμνήσεων.

 Έχει μια σφραγίδα καυτών αναμνήσεων

αυτή η αποφράδα μέρα

που αντιστέκεται ακόμα στην επίθεση του χρόνου

Είναι η μυρωδιά της γης που ακόμα εκρήγνυται

μπροστά στους άγριους αναστεναγμούς μου.

Χάθηκε ξαφνικά στα χρώματα του απογεύματος.   μέσα σε ένα παράξενο,

σιωπηλό ήχο που μύριζε μοναξιά.  

Δεν ήξερε πώς να φτάσει στον προορισμό του γιατί ήξερε μόνο απλά να πάρει ανάσες.

Κάθε φορά που έτρεχε στον άνεμο 

σε μια γωνία, 

με το βουητό μιας μέλισσας, 

παραμορφώθηκε, αλλά στάθηκε σταθερός στο ταξίδι του στην ελευθερία. 

Έστρεψε το βλέμμα του στον ορίζοντα και ήθελε να ποντάρει στο να είναι το πουλί που πετούσε πάνω του.   

Μόνο η ψυχή που το εξέδωσε και μια άλλη που τον περίμενε 

γνώριζε ότι στην ουσία της και στην ατομικότητά της, 

ήταν ένας αναστεναγμός.

Ο άνθρωπος περπατάει 

το μονοπάτι για να φτάσει το αποτύπωμά του

εκείνη τη στιγμή που το φεγγάρι

καλύπτεται με σύννεφα όταν κλαίει τα τραγούδια του.

Μοναχικό Σονέτο.

 Έχτισα ψευδείς ψευδαισθήσεις 

και εύθραυστα θεμέλια

που έσπασαν από φόβο γιατί δεν υπολόγισα,

όταν η ζωή μου έδωσε

μόνο τυφλά μονοπάτια.

Ανέβηκα στη σκαλωσιά, 

αναζητώντας την κατεύθυνση

των χιμαιρικών μου ονείρων

τραβώντας μια διέξοδο.

Αμφίβολο και κρύο σκοτάδι

θολώνουν τα μαραμένα αποτυπώματα

από τη ζέστη των χαδιών σου

και να γίνει στάχτη

η γεύση της ψευδαίσθησης

και τα φιλιά σου,

αφήνοντας ίχνη λήθης

που καρφώθηκαν άγρια,

βαθιά μέσα στο στήθος μου.

Τώρα η πένα μου αυλακώνει την πληγή,

άνοιγμα απουσιών και ποινών

τρομάζοντας τα συναισθήματά μου.

Δεν μπορώ να βρω την ουσία

που μου πρόσφερε η ψυχή σου,

ούτε η ακινησία της αυγής

στο φως του βλέμματος σου

η φωνή σου έχει σιωπήσει.

Η σιωπή έχει αποκοιμηθεί

και ήδη φεύγει κρυφά,

στα άκρα της ζωής

ανάμεσα σε μυστήρια χωρίς ηχώ

κρύβεται στην αύρα

ανάμεσα στις γραμμές

ενός μοναχικού σονέτου.

Σκοτεινή ηχώ από πυριτόλιθο.

 Ονειρεύομαι τη μέρα μου με μπλε χρώμα.

Βλέπω την ελπίδα απλωμένη πάνω στη θάλασσα

Εκεί που τα πάντα γίνονται ξανά φως

εκεί που σπάνε τα ξόρκια και μπαίνουν βαθιά

μέσα μας.

Η ψυχή μου επαναλαμβάνει το τραγούδι της λήθης.

Ο άπειρος χώρος στον οποίο δεν είσαι

είναι πρόκληση 

με τόσο πολύ χρόνο που έφυγε.

Οι αναμνήσεις καταρρέουν

και οι βωμοί καταρρέουν

στο μυστικό νήμα αναμνήσεων.

Περιπλανώμενος κύκλος

από πολλούς που έφυγαν

Πακέτο κληρονομιών και νοσταλγίας

που έχουν απομείνει σε μελάνια μνήμης.

Ποιος δεν έχει πεθάνει

αρκετές φορές σιωπηλά

ή κάτω από το άγγιγμα

μιας ζεστής ακτίνας ήλιου;

Η πλάγια λέξη περπατάει μαζί μου

μέχρι να χαθεί

σε εκείνη τη σκοτεινή ηχώ από πυριτόλιθο

που καθορίζει την ελπίδα.

Πλάγια ρίχνω θρήνους στη λήθη!

Ανακαλύπτω ξαφνικά τον εαυτό μου

στο ρυθμό μιας σπείρας

και τα τραγούδια έχουν χέρια

και χαϊδεύουν τα όνειρά μου

και οι ουτοπίες γδύνονται

στην ηλικία των ωρών

και είναι αυτό το κάτι που μένει

στις κενές ώρες

της αϋπνίας και των ελπίδων.

Υποταγή στην εξορία της μνήμης.

 Υπάρχουν χώροι απογύμνωσης

που κατοικούν στην σιωπή.

Υποταγή στην εξορία της μνήμης.

Υποτονικές ανάσες.

Λέξεις  με το βάθος

ενός λάκκου.

Μια γκρίζα απόχρωση της νεκρής σιωπής.

Χέρια που ζωγραφίζουν όνειρα

όταν κοιμάται η νύχτα.

Στίγματα σιωπηλά σε ένα κενό

καμβά ζωγραφικής.

Σαν αστραπή που σκίζει το σκοτάδι

για να γίνει ακόμα μεγαλύτερη η σκιά

όταν πεθάνει το όνειρο.

Οι ώρες σταμάτησαν

στον ακούσιο θάνατο ενός ρολογιού.

Τότε πέφτουν τα ονόματα

και θα μείνουν μόνο τα χείλη

αβέβαια, απελπισμένα

αθόρυβα στην μνήμη για να γράψουν ξανά

έρχεται ένας νέος χειμώνας.

Απλά έλα...

 Οι καρδιακοί μου παλμοί

θλιβεροί απόηχοι αλυσίδων,

καθηλωμένοι στη μοναξιά

πεθαίνουν στις άκρες του τίποτα.

Η ουσία μου πεθαίνει θλιμμένη,

χωρίς τα χάδια σου,

και το άρωμα του δέρματός σου

εξαντλείται σαν ποίηση,

σαν ένα ροδοπέταλο

που έχει ήδη μαραθεί

τυλιγμένο σε μια ψευδαίσθηση,

χάδια χωρίς πάθος.

Το άκρο της λήθης με εισβάλλει,

συ λογιζόμενος τον λόγο των απουσιών σου,

παίρνοντας το νόημα από τη ζωή μου.

Με τη σιωπή όταν με αγγίζει η ουσία σου,

η λήθη με καταστρέφει 

και δεν αντέχω το συναίσθημα.

θέλω να πετάξω στα όρια της αβύσσου

όπου μπορώ να φωνάξω τον πόνο μου

και να μην υποφέρω από φόβο, 

που κυριεύει την ψυχή μου.

Αν αρχίσει να ξημερώνει 

και δεν σε έχω στην αγκαλιά μου,

αν το ηλιοβασίλεμα πεθαίνει 

στη γκρίζα και αβέβαιη ομίχλη,

έλα και απελευθέρωσε τους φόβους 

της ψυχής μου σύντομα,

βοήθησέ με να δω το φως 

μέσα από την αλήθεια σου, 

να ζεστάνω τα συναισθήματά μου 

και να διορθώσω τα λάθη μου.

Απλά έλα...