Σβησμένες σιωπές.

 Δύσβατο το μονοπάτι στην άκρη της μνήμης.

Χαμένα σώματα

σε ανώνυμες μέρες

μαραμένες νύχτες

στην μέση της ομίχλης.

Το φως αργυρό γκρι μέσα στις σκιές

αψηφά την φωτεινότητα του

ηλιοβασιλέματος.

Αυτή η σιωπή μας είναι φτιαγμένη

από ατσάλι.

Από αφρό, αλάτι και φωτιά.

Η σκιά μιας άλλης φωνής

αντηχεί στην μνήμη

μια συνενοχή και κενή αδράνεια.

Αυτή η απουσία φωνής

είναι μια χούφτα από αποδράσεις.

Σβησμένες σιωπές.

Μια σκιά από τις πράξεις μας.

Απόντες ήχοι των βημάτων μας

και των κλεφτών παρουσιών.

Σύννεφα σέρνουν μια ανώνυμη σιωπή

νυχτώνει και ονειρεύομαι μια ακόμα 

ανατολή του ήλιου μέσα σου...

Αφαίρεση του Χθες.

 Κρύβω τη σκιά μου στη σκιά σου

να αγνοήσω την υποψία,

και να μην πεθάνει αγκυροβολημένη

σε ένα παρελθόν στην κόλαση

ξυπόλυτη ψάχνοντας το "είναι" της.

Να μην υφανθεί με την απουσία

και τα κομμάτια του φόβου 

να αφαιρέσει το χθες,

και να διώξει μακριά 

το βάρος αυτού που έχει ζήσει,

αφήνοντας το παρελθόν αγκυροβολημένο

στον τοίχο της λήθης.

Κρύβω τη σκιά μου στη σκιά σου

για να κρύψω τις αυταπάτες μου

να πιάσουν τα κοίλα όνειρα

και θρυμματίζω τον φόβο,

να διαλύσει τα σύννεφα

για να μπορέσω να φιλήσω τον ουρανό

και πάλι.

Άηχα ίχνη αναπνοής και στάχτης.

 Μια στιγμή μπορεί να είναι αρκετή

να χαράξει το μονοπάτι

στο ρολόι της ύπαρξής μας

εκεί που βρέχει απουσίες

σπασμένες φωνές

πληγωμένες ψυχές

στη μοναξιά της μήτρας.

Καμένες ώρες πέρασαν

μέσα από τυφλά μάτια.

Θόρυβοι που κρύβουν το κενό

παιδιά με θάνατο στα μάτια.

Και παντού διάχυτο ένα διαφανές αίμα

των ψυχών που αιμορραγούν

στην σκιά ενός θεού που παρακολουθεί

ασταθής

και απολαμβάνει αθόρυβα την ήττα του.

Η πληγή των σωμάτων

η τελευταία φωτιά που καίει τη συνείδηση

και ο ίλιγγος χάθηκε στην απέραντη σιωπή.

Και όσοι επιστρέφουν βρίσκουν τα βήματα

τα άηχα ίχνη της αναπνοής και της στάχτης.

Ακατοίκητη σιωπή.

 Η αλήθεια χάθηκε.

ανάμεσα σε σκιώδεις γωνίες.

και σχισμένες σιλουέτες.

Εδώ η θλίψη ήρθε νωρίς

το γκρι ανθίζει.

Δειλές μεταφορές,

λέξεις κρυμμένες σε μια μοναχική γωνιά.

Πονετικές σιωπές

που παρέμειναν σιωπηλές.

Ξανά από τις στάχτες γεννιέται μια μέρα,

από δάκρυα μεγαλώνει η ζωή.

Μέρα και νύχτα ακολουθούμε 

ο ένας τον άλλον με μια κραυγή 

που τα αυτιά μου δεν μπορούν να αντιληφθούν. 

Η πόλη, 

γεμάτη διαλείποντα φώτα, 

βασανισμένες κραυγές, αθετήσεις υποσχέσεων.

Σταγόνες φωτός διέσχισαν την ψυχή μου

εκεί που ανθρώπινα σκέλεθρα μοιράζονται

την τελευταία στιγμή της νύχτας.

Ένα παραληρηματικό τσίρκο

που με πήγαινε στα βαθύτερα επίπεδα της ανθρώπινης κατάθλιψης.

Όλα  πονάνε

σε αυτό το

μαρτύριο του αποχαιρετισμού

εκεί που 

η παγωμένη φωτιά είναι νοσταλγία.

Μια φλόγα που αναζωπυρώθηκε από μια ακατοίκητη σιωπή, 

εκεί που οι στάχτες της ζωής πετούν με τον άνεμο...

Άγγελοι της αθωότητας.

 Πολυετή δέντρα,

φύλακες της σιωπής.

Άπλωσαν τα ανοιχτά τους χέρια,

μαζεύουν τα παλιά φύλλα του χρόνου,

τις ανώνυμες θλίψεις,

ξερά δάκρυα

και όνειρα χαμένα στο τραγούδι του ανέμου.

Έχουν σχηματίσει μια πυρά, η οποία ανεβαίνει στο σύμπαν

να είναι προσευχή και περιστέρι επιστροφής.

Κοπάδι πουλιών, χαϊδεύουν το ηλιοβασίλεμα.

Άγγελοι της αθωότητας, 

χρωματίζοντας το μπλε σταχτί γκρι.

Μοναχοί, αλχημιστές της ερήμου και της μοναξιάς.

παρακολουθούν την πτήση της αμφιβολίας, 

το κοίλωμα της δυσπιστίας

και το δηλητήριο της μανίας.

Σπρώχνουν, παίρνουν θήραμα,

Λευκά σύννεφα, μάγοι της φαντασίας.

Στρατιώτες του ανέμου, οικοδόμοι της ειρήνης.

Διαισθάνονται τη λέξη που πονάει

τον κεραυνό που χτυπά,

το βέλος που κυνηγά

και τη σφαίρα που σκοτώνει.

Χρόνος Αναμονής.

 Οι ξεχασμένες στιγμές 

του χθες που έχει ήδη φύγει,

ζουν ακόμα και σήμερα

από τα αργά μου πρωινά

στο κενό του τίποτα,

είναι απλοί φόβοι που σπάνε

τις σκουριασμένες αλυσίδες

της σιωπής.

Είμαι εκεί για να ψάξω

ένα ξεπερασμένο φιλί

ένα άνυδρο χάδι

που έχει αποκοιμηθεί,

στα φτερά της αίσθησης

που με ενθαρρύνει να περπατήσω,

ακολουθώντας με ενθουσιασμό,

αυτά τα κουρασμένα ίχνη

που σηματοδοτούν τον λαβύρινθο

των χαμένων μου ονείρων.

Σαν φτερά σιωπής που μεταφέρουν 

τα μυστικά μου, οι ήλιοι μου,

οι επιθυμίες μου, οι τύψεις μου έχουν ήδη φύγει,

τυλίγοντας εδώ στην ψυχή μου τη στάχτη ενός κακού ονείρου,

Κατευθύνονται προς το πουθενά, 

παρακαλώντας για παρηγοριά και συγχώρεση

σε χρόνους μιας αναμονής

και χρόνους μιας απόρριψης.

Πέτρινες στιγμές...

 Εκεί στην αναμονή των μυστικών σου επιθυμιών

στην πόρτα της λήθης

έρχομαι από την πέτρινη στιγμή 

την ώρα της ζύμωσης 

των ακατάληπτων εννοιών.

Καταφεύγω σε σένα.

Ανάμεσα στην ίριδα της φωτιάς

που λιώνει τον πόνο των μονομαχιών μου.

Η αλλαγή στη μνήμη των πραγμάτων

Η συστροφή που αλλάζει τις στιγμές

Έγινα ένα φτερούγισμα

μια σπίθα που φυτρώνει 

από το χτύπημα των λίθων.

Και εσύ έγινες η Αγάπη,

η συνέχεια του δυνατού

η ηχώ των κόσμων, 

που ακούγονται στην ψυχή μου,

όπως η μουσική που ερμηνεύει το φως

ή την ευτυχία στις πινελιές μας

ή το κομμάτι του ονείρου, με αυτήν την υποκειμενική ταχύτητα,

που είναι η συνείδηση που τραγουδά,

η ταχύτητα που αναδύεται από το έρεβος.

Έγινες η ένωση δύο γραμμών που αγκαλιάζουν

το πιθανό τμήμα της πρώτης επαφής,

γιατί ήταν τα πάντα και επέμενες να με βρεις

στον ιερό κρίκο των αιώνων

ή στο παιχνίδι που σπάει τα αστέρια

σε μια άπειρη διαδικασία ανεπανάληπτων εμπειριών

που διατηρεί τη σεμνότητα του ρομαντικού.